{"id":11657,"date":"2026-10-22T10:53:16","date_gmt":"2026-10-22T10:53:16","guid":{"rendered":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=11657"},"modified":"2026-10-22T10:53:16","modified_gmt":"2026-10-22T10:53:16","slug":"supernova-ray-lamontagne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=11657","title":{"rendered":"‘Supernova’ – Ray LaMontagne"},"content":{"rendered":"

Singer-songwriter Ray LaMontagne slaat ‘andere weg’ in<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

\"Ray<\/a>Hoewel het even heeft geduurd\u00a0ligt\u00a0met Supernova<\/strong> van Ray LaMontagne<\/strong> na vier jaar weer een kersverse plaat van deze\u00a0Amerikaanse folksinger-songwriter in de winkels. Het lijkt er op dat LaMontagne\u00a0met dit nieuwe album – zoals dat heet – een ‘andere weg’ is ingeslagen. En dat is na het beluisteren van Supernova spijtig te noemen. Zeker\u00a0als je het afzet tegen zijn fantastische debuutplaat Trouble<\/strong> en albums als Gossip in the Grain<\/strong> en God Willin’& The Creek Don’t Rise<\/strong>.\u00a0 <\/span><\/p>\n

Ik weet niet wat het is, maar het is een fenomeen dat zich wel vaker voordoet. Dan heb ik het over het veelal jammerlijke gegeven (incidentele uitzonderingen daargelaten natuurlijk) dat bands en artiesten het muzikale pad van waar zij juist buitengewoon goed in zijn – en wat hun werk zo mooi en bijzonder maakt – denken te moeten verlaten door het inslaan van een ‘andere weg’. Dit gevoel bekroop mij enige tijd geleden ook met het nieuwe album Sunday Morning Record van de Band of Heathens.<\/span><\/p>\n

Een vergelijkbaar gevoel overvalt mij als ik het nieuwe album van Ray LaMontagne beluister. En ik mij terdege afvraag waarom deze keuze toch is gemaakt. Natuurlijk zijn er plausibele verklaringen denkbaar. Bijvoorbeeld dat een artiest hier vanuit commercieel oogpunt toe gedwongen wordt. Of dat roem en succes naar meer smaakt en men op zoek gaat naar een nog\u00a0breder publiek.\u00a0Hoe het ook zij, op het brave Supernova klinkt het allemaal veel gezapiger. En lijkt gekozen voor een meer poppy<\/em> en mainstream<\/em> benadering.<\/span><\/p>\n

The Black Keys<\/span><\/strong><\/p>\n

Op Supernova staan tien – door Dan Auerbach van The Black Keys – geproduceerde tracks die lang niet allemaal indruk maken. Zo zijn opener Lavender<\/em> en Airwaves<\/em> lieflijke luisterliedjes geworden. Pas bij track 3 She’s The One<\/em> hoor ik iets terug van de ‘oude’\u00a0Ray LaMontagne.\u00a0Het daaropvolgende Pick Up A Gun<\/em> en Julia<\/em> zijn daarentegen weer tegenvallende niemandalletjes. Hetzelfde geldt voor No Other Way<\/em>. Als je al van een hoogtepunt mag spreken is dit titeltrack Supernova<\/em> waarin LaMontagne nog ’n beetje als vanouds klinkt. En je terug hoort dat\u00a0hij wel degelijk een geweldige singer-songwriter is.<\/span><\/p>\n

Ooit was Ray LaMontagne – afkomstig uit New Hampshire – werkzaam in een schoenfabriek, maar als hij de muziek van Stephen Stills aandachtig beluistert besluit hij zich te richten op een muzikale carriere. Een mooi gevalletje van ‘wie de schoen past, trekke ‘m aan’<\/em>. Maar bovenal een verdomd goeie keuze waar de fans ongetwijfeld geheel en al achter kunnen staan.<\/span><\/p>\n

New York<\/span><\/strong><\/p>\n

Ray LaMontagne bezit de gave om sociaal bewogen thema’s\u00a0te vatten in\u00a0diepgravende\u00a0teksten en die\u00a0te vervlechten\u00a0met intense melodie\u00ebn.\u00a0Dit in combinatie met\u00a0zijn fraaie en wat hese\u00a0stemgeluid leidt tot\u00a0prachtige muziek die fascineert en de luisteraar naar de keel grijpt. Dit bewees LaMontagne al op zijn debuut-plaat Trouble<\/strong> (2004)\u00a0met onder meer het\u00a0ontroerende Hold You In My Arms<\/em>, Narrow Escape<\/em> en het hartverscheurende titelnummer.<\/span><\/p>\n

Later\u00a0deed hij dit nog eens dunnetjes over\u00a0op\u00a0albums als Till The Sun Turns Black<\/strong> (2006) en\u00a0Gossip In the Grain<\/strong> (2008) – met\u00a0het opvallend soulvolle\u00a0 You Are the Best Thing<\/em>\u00a0en Let It Be Me. <\/em>Maar zeker ook op voorganger\u00a0God Willin’ & The Creek Don’t Rise<\/strong> uit 2010 met\u00a0geweldige songs als Like Rock & Roll And Radio<\/em>, Devil’s In The Jukebox<\/em>\u00a0en\u00a0New York City Is Killing Me<\/em>, over het ontvluchten van de stadse drukte.<\/span><\/p>\n

Jammer dat hij om welke reden dan ook grotendeels van zijn muzikale pad is geraakt. Het nieuwe album Supernova valt ronduit tegen. Laten we hopen dat dit een dwaalspoor van tijdelijke aard is. En Ray LaMontagne zich hervindt en zijn kompas hem weer ‘back on track’<\/em> brengt. En we weer fantastische platen tegemoet kunnen zien. Want hoe je het ook wendt of keert, Ray LaMontagne is en blijft een geweldig artiest.<\/span><\/p>\n

Het album Supernova van Ray LaMontagne is beschikbaar gesteld door de Waaghals<\/span><\/a>, d\u00e9 platenspeciaalzaak van Nijmegen en Arnhem.<\/span><\/em><\/p>\n

Website Ray LaMontagne<\/span><\/strong><\/span><\/a><\/p>\n