{"id":32397,"date":"2026-10-22T10:41:22","date_gmt":"2026-10-22T10:41:22","guid":{"rendered":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=32397"},"modified":"2026-10-22T10:41:22","modified_gmt":"2026-10-22T10:41:22","slug":"villagers-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=32397","title":{"rendered":"Villagers"},"content":{"rendered":"

Conor O\u2019Brien legt ziel in handen van muisstil luisterend publiek<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

Eigenlijk vat de titel van het laatste nummer dat Conor O\u2019Brien vanavond met zijn Villagers<\/strong> in de toegift speelt alles samen.’ Courage’, ofwel moed. Moed in de betekenis van \u2018lef hebben\u2019. Het lef om wat de zalen en de muziek betreft een stapje terug te doen. Van de grote zaal van Paradiso naar het veel kleinere Paradiso Noord<\/strong>. Van rijk georkestreerde nummers naar een veel soberder uitvoering. Maar ook de moed om \u2018uit de kast\u2019 te komen en openlijk te praten (en te zingen) over het feit dat hij op mannen valt. Courage<\/em> van het begin dit jaar verschenen album ‘Where Have You Been All My Life?’<\/strong>.
\n<\/span><\/p>\n

\"Villagers\"<\/p>\n

Vijf keer eerder stond Conor O\u2019Brien met zijn Villagers<\/strong> als hoofd-act op het podium van Paradiso. Vijf optredens, vijf verschillende aankondigingen. Vari\u00ebrend van \u2018licht avant-gardistische indie-rock uit Ierland\u2019 (2010) tot \u2018kippenvelpop\u2019 en \u2018vindingrijke folkpop\u2019 (2015). Vanavond is gekozen voor de aankondiging \u2018vindingrijke doortastende folkpop\u2019. <\/span><\/p>\n

Is de muziek van O\u2019Brien verschoven van \u2018rock\u2019 naar \u2018folk\u2019? Misschien wel, maar er is zoveel meer. De momenten van kippenvel in bijvoorbeeld My Lighthouse<\/em> en de overgangen van hard naar zacht (en weer terug) in The Waves<\/em>. Of de zelfreflectie die spreekt uit So Naive<\/em>. Drie nummers die terug te vinden zijn op het recent verschenen album van Villagers.<\/span><\/p>\n

Ye Vagabonds
\n<\/span><\/strong><\/p>\n

Je hebt van die voorprogramma\u2019s waarbij je je afvraagt \u2018waarom juist deze combinatie?\u2019. Niet bij de Ierse formatie Ye Vagabonds<\/strong> die vanavond openen voor Villagers. De band bestaat uit Brian en Diarmuid Mac Gloinn. Twee broers uit Dublin die een dag eerder zijn ingevlogen om tot en met 28 februari met Villagers door Europa te toeren. De muziek? Een mix van traditionele en meer moderne Ierse volksmuziek, waarbij niet gekeken wordt op een instrument meer of minder. Met nummers van hun EP \u2018Rose & Briar<\/strong>\u2019 (2015) en songs bedoeld voor een dit jaar te verschijnen eerste album. Een prima te verteren voorprogramma.
\n<\/span><\/p>\n

Conor O’Brien
\n<\/span><\/strong><\/p>\n

Tijdens een gastoptreden bij John Grant in mei 2013 realiseert Conor O\u2019Brien zich dat het ook anders kan. Open zijn over je geaardheid en je niks aantrekken van de heersende moraal. Schrijven, zingen en praten over de dingen die pijn doen en hebben gedaan. Over de liefdes van toen en nu. Het roer moet om. In zijn persoonlijke leven, in zijn muziek en in zijn optredens.
\n<\/span><\/p>\n

\"Villagers\"<\/p>\n

En het roer gaat om, zo blijkt vanavond. Op het podium zien we een meer zelfbewuste Conor O\u2019Brien. Een Conor O\u2019Brien die openlijk praat en zingt over de homofobie die heeft ervaren (Hot Scary Summer<\/em>) en mensen daarmee confronteert (Little Bigot<\/em>). En een Conor O\u2019Brien die, bevrijd van z\u2019n keurslijf en begeleid door een uitstekende band, het publiek muisstil weet te krijgen en te houden. Want wat klinkt het mooi, de Villagers<\/strong> anno 2016.<\/span><\/p>\n

Prachtig zelfs, van de opener Memoir<\/em> \u2013 door O\u2019Brien geschreven voor Charlotte Gainsbourg en verschenen op haar album ‘Stage Whisper’ en nu dus weer \u2018terug gestolen\u2019 omdat het perfect past bij de sfeer van ‘Where Have You Been All My Life?<\/strong>‘ \u2013 tot en met het ingetogen No One To Blame<\/em> waarmee de reguliere set wordt afgesloten. Met alleen Conor O\u2019Brien en Mali Llywelyn (harp, toetsen, zang) op het podium. Prachtig om te zien ook hoe Danny Snow opgaat in zijn spel op de staande bas. En wat een geweldenaar is Gwion Llywelyn op drums en fl\u00fcgelhorn <\/span><\/p>\n

\"Villagers<\/p>\n

Om uit de vanavond gespeelde nummers een favoriet te kiezen is lastig. Misschien The Soul Serene<\/em>, waaruit de albumtitel afkomstig is? Of het rustige I Saw The Dead<\/em>, afkomstig van het uit 2010 daterende debuut-album ‘Becoming A Jackal<\/strong>‘? Of toch het hardere en eveneens van dit laatstgenoemde album afkomstige The Pact (I\u2019ll Be Your Fever)<\/em>? Ach, soms is kiezen helemaal niet nodig. Het waren gewoon negentien pareltjes.<\/span><\/p>\n

Tekst en Foto\u2019s: Herman Sixma<\/em><\/span><\/p>\n

Website Villagers
\n<\/em><\/span><\/strong><\/span><\/a><\/p>\n