{"id":44964,"date":"2026-10-22T10:40:51","date_gmt":"2026-10-22T10:40:51","guid":{"rendered":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=44964"},"modified":"2026-10-22T10:40:51","modified_gmt":"2026-10-22T10:40:51","slug":"wovenhand-in-patronaat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=44964","title":{"rendered":"Wovenhand in Patronaat"},"content":{"rendered":"

Wovenhand en Slim Cessna\u2019s Auto Club in het Patronaat<\/strong><\/span><\/p>\n

Op 9 september 2016 verscheen bij Sargent House het meest recente album van Wovenhand<\/strong> met de titel \u2018Star Treatment\u2019 en vandaag, Hemelvaartsdag, staat de band in een goedgevulde grote zaal van het Patronaat<\/strong> in Haarlem. Voor ons is dit na twee jaar weer een hernieuwde kennismaking met David Eugene Edwards (DEE) en zijn mannen.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/span><\/p>\n

Twee jaar geleden zagen wij Wovenhand<\/strong> aan het werk in het Nijmeegse poppodium Doornroosje<\/span><\/strong><\/span><\/a> en maakten toen ook al kennis met hun muziek die zijn wortels heeft in de alternatieve folkrock, maar inmiddels gevaarlijk dicht aanschurkt tegen hardrock of zelfs metal. Die lijn werd ingezet met het album \u2018The Threshingfloor\u2019 (2010) en compromisloos doorgezet op de volgende albums. En ook vanavond voert dit de boventoon.\u00a0<\/span><\/p>\n

Hemel, hel of vagevuur?<\/strong><\/span><\/p>\n

Op deze Hemelvaartsdag is sprake van een strakblauwe hemel, een licht briesje en een aangename temperatuur. Omstandigheden die zich moeilijk laten rijmen met de \u2018op weg naar het einde der dagen\u2019 muziek van Wovenhand<\/strong>. Immers, het op de Bijbel ge\u00efnspireerde wereldbeeld van David Eugene Edwards is somber. Mensen zijn in essentie zondig en ontsnappen aan het noodlot is een helse klus die slechts voor een enkeling is weggelegd.<\/span><\/p>\n

\"\"\u00a0 \"\"Deze duisternis weerspiegelt zich in de muziek die Wovenhand tegenwoordig maakt. Hard, donker, broeierig en gejaagd. Alsof de duivel achter elke pilaar of versterker op kan duiken om je mee te voeren. Niks hemelvaart, de hel of in het gunstigste geval het vagevuur zijn meer passende bestemmingen in de wereld van Wovenhand.\u00a0<\/span><\/p>\n

De tien geboden van Slim Cessna\u2019s Auto Club<\/strong><\/span><\/p>\n

Eigenlijk is er vanavond sprake van twee hoofdprogramma\u2019s, want het formeel als voorprogramma te boek staande Slim Cessna\u2019s Auto Club<\/strong> (SCAC) is dat stadium eigenlijk al lang ontgroeid. Trouwens, wel een mooie combinatie deze twee bands. Wovenhand met zijn Bijbelse betonrock en SCAC dat in 2016 een album met de titel \u2018The Commandments According To SCAC\u2019 liet verschijnen. Tien geboden simpelweg getiteld Commandment 1, Commandment 2, Commandment 3, enz. \u2018Je mag er best iets religieus achter zoeken, maar beschouw het toch vooral als onze eigen tien geboden\u2019, laat voorman Slim Cessna weten. Van deze tien geboden zijn er vanavond vijf opgenomen in de speellijst.<\/span><\/p>\n

\"\" \"\"\u00a0\"\"De start van het zestal \u2013 SCAC bestaat naast Slim Cessna (zang, gitaar) uit Jay Munly (zang, banjo), Dwight Pentacost (gitaar, banjo, zang), Rebecca Vera (pedal steel, keybords), Ian O\u2019Dougherty (staande bas) en Andrew Warner (drums) \u2013 is overrompelend. Eerst twee nummers (32 Mouths Gone Dry<\/em> en Cranston<\/em>) van het album \u2018The Bloudy Tenant Truth Peace\u2019 uit 2004, gevolgd door Commandment #2<\/em> en Commandment #4<\/em>. Het publiek dat vooral lijkt te zijn afgekomen op de naam Wovenhand en elkaar in het begin nog wat afwachtend aankijkt is om. \u2018Deze mannen zijn echt goed\u2019, klinkt het. Een droog \u2018thank you\u2019 is het antwoord, waarna zowel Slim Cessna als \u2018Munly\u2019 Munly vanaf het podium de zaal instappen voor een volgend nummer of een stukje line dance.<\/span><\/p>\n

\"\"\u00a0\"\" \"\"Bijna twintig nummers in vijf kwartier, waaronder Jesus Is In My Body <\/em>en My Body Has Let Me Down<\/em> van het album \u2018Jesus Has Let Me Down\u2019 (2005) \u2013 op de setlist weergegeven als JIIMB – MBHLMD \u2013 en All About The Bullfrog In Three Verses<\/em> van het album \u2018Cipher\u2019 (2008). Meest karakteristieke nummer? Waarschijnlijk Commandment #7<\/em> met als beginregel \u2018There is a hole where your heart used to be\u2019 en met elkaar afwisselende zanglijnen van Cessna en Munly. Bijna alsof je naar twee rappers staat te kijken.<\/span><\/p>\n

De ogen gesloten<\/strong><\/span><\/p>\n

Terwijl bij SCAC de twee leadzangers de show stelen, is er bij Wovenhand<\/strong> \u00e9\u00e9n man die wat de muziek betreft de dienst uitmaakt: David Eugene Edwards (kortweg DEE). De ogen gesloten, druk gebarend met zijn handen om zijn gezongen boodschap kracht bij te zetten en af en toe een rondje makend over het podium als een getergd roofdier in gevangenschap. Ondertussen houdt gitarist Chuck French zijn voorman vanaf de zijkant van het podium nauwlettend in de gaten, terwijl Neil Keener op basgitaar op zijn eigen eilandje aan de snaren plukt.<\/span><\/p>\n

\"Wovenhand\"\u00a0 \"\"En oudgediende Ordy Garrison? Hij beroert nu eens ongenadig hard en dan weer strelend zacht zijn drumstel. Welkom in de wereld van David Eugene Edwards, welkom in de wereld van Wovenhand en welkom in de wereld van \u2018Star Treatment\u2019 want dit album staat vanavond met acht nummers centraal op de uit vijftien songs tellende setlist.<\/span><\/p>\n

Star Treatment<\/strong><\/span><\/p>\n

Terwijl op het album, met name door de inbreng van toetsenist Matthew Smith, redelijk wat ruimte is voor sfeerelementen en subtiliteit zijn deze momenten van rust tijdens het optreden spaarzaam. Het is donker, het is hard, het is overdonderend. Van de opener Hiss<\/em>, terug te vinden op het album \u2018Refractory Obdurate\u2019 (2014), tot het tweede en laatste nummer van de toegift, King O King<\/em> van het in 2012 verschenen album \u2018The Laughing Stalk\u2019.<\/span><\/p>\n

De Heer is alomtegenwoordig en in de vanavond gespeelde set sluiten de tracks Crystal Palace<\/em>, The Hired Hand<\/em> en Swaying Reed<\/em> van \u2018Star Treatment\u2019 naadloos aan bij het eerdere werk van DEE. Geen ruimte voor mededogen, geen ruimte voor subtiliteiten. Muziek als een trein die anderhalf uur door dendert op weg naar misschien wel de verlossing of anders het noodlot. Voorbij de duisternis, voorbij de sterren. Precies zoals DEE het heeft bedoeld.<\/span><\/p>\n

Tekst & Foto\u2019s:\u00a0\u00a9 Herman Sixma<\/em><\/span><\/p>\n

Website Wovenhand<\/span><\/strong><\/span><\/a><\/span><\/p>\n

Website Slim Cessna’s Auto Club<\/strong><\/span><\/a>
\n<\/em><\/span><\/p>\n