{"id":52432,"date":"2026-10-22T10:40:33","date_gmt":"2026-10-22T10:40:33","guid":{"rendered":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=52432"},"modified":"2026-10-22T10:40:33","modified_gmt":"2026-10-22T10:40:33","slug":"pareltjes-uit-de-popronde-2018-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/livestreammagazine.nl\/?p=52432","title":{"rendered":"Pareltjes uit de Popronde 2018 (2)"},"content":{"rendered":"

De verhalende liedjes van Eva van Pelt<\/strong><\/span><\/p>\n

Helaas, de sfeervol ingerichte bus waarin Eva van Pelt op dit moment veel van haar concerten geeft \u2013 \u201cik noem het zelf muzikale ontmoetingen” \u2013 is in de garage achtergebleven. En dus is Eva vandaag in het kader van de Popronde 2018 gewoon met de trein vanuit haar woonplaats Rotterdam naar Den Bosch afgereisd. Eerst vijf mini-concertjes van tussen de 10 en 15 minuten en dan een afsluitend optreden van bijna 45 minuten. En tussendoor, samen met Koen Wijnen, tijd voor een gesprek met LiveStreamMagazine over haar idee\u00ebn over muziek, het belang van de Popronde, haar fascinatie voor legpuzzels en haar toekomstplannen.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Gebaande paden? Niet echt ons ding.<\/strong><\/span><\/p>\n

Kleinkunstenares? Performer? Singer-Songwriter? Verhalenverteller? Het is moeilijk kiezen Voor Eva van Pelt, als ik haar vraag haar muziek te omschrijven. Ze houdt niet zo van etiketten; laat zo\u2019n oordeel liever aan haar publiek over. Wat ze wel weet is dat het altijd in het Nederlands is, dat er in haar liedjes altijd verhalen zitten en dat de bijbehorende muziek altijd in dienst van dat verhaal staat. \u201cDat de muziek qua sfeer klopt bij het verhaal is voor ons het allerbelangrijkst\u201d, vult Koen Wijnen aan. \u201cEn dan kan het, afhankelijk van het verhaal, alle kanten op kan gaan. Van typisch singer-songwriters nummers tot meer experimenteel werk. Weet je, gebaande paden zijn niet echt ons ding. We houden ervan het onszelf niet al te gemakkelijk te maken.\u201d<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Gelijkwaardigheid als basis<\/strong><\/span><\/p>\n

‘Wat gebeurt er wanneer performer en publiek als individuen tegenover elkaar zitten? Als je een klein en intiem moment van muziek deelt met iemand die je niet kent? Is deze directe, persoonlijke aandacht een liefdevol cadeau, of is het juist heel confronterend en gevaarlijk?’ Met deze zinnen introduceerde Eva van Pelt op 17 april 2018 haar project \u2018Hier\u2019. Anderhalf jaar had ze gezocht. Het moest kaler, intiemer. \u201cIk vind het heel erg onplezierig om te spelen voor een groep anonieme toehoorders. Bij \u2018Hier\u2019 kiest iemand ervoor om in z\u2019n eentje tegenover mij plaats te nemen en ontstaat er een gesprek op basis van gelijkwaardigheid. Het gaat niet meer alleen over mij maar minstens evenveel over die ander die tegenover mij zit. Voor mij is dit de meest uitgeklede, eerlijke vorm van contact tussen publiek en artiest, juist omdat dat publiek maar uit een persoon bestaat.\u201d<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Is stilte ongemakkelijk?<\/strong><\/span><\/p>\n

Ik zie jou. Wat zie jij? De tekst op het kaartje waarmee ik de \u2018geheime kamer\u2019 van Eva in de Muzerije binnenstap. Twee stoelen, een gitaar, een ukelele, een kleine versterker. \u201cWelke kleur sokken heb je aan?\u201d, is Eva\u2019s eerste vraag. Dat is makkelijk, grijs. Maar het net zo goed zwart kunnen zijn. Is zwart eigenlijk wel een kleur? Of is het juist het ontbreken van kleur? En hoe zit het met wit? Het is even stil. \u201cVind je stilte ongemakkelijk?\u201d, vraagt Eva. Soms, als het overduidelijk is dat iemand op jouw woorden zit te wachten. Ik denk aan en vertel over mijn moeder van 95 voor wie stiltes bijna onlosmakelijk verbonden zijn met haar situatie op dit moment. Maar hoe zit het met mij? Stilte, ik kan er soms van genieten. Net als van alleen zijn. Soms, niet altijd. Toch duurt de minuut stilte die Eva op haar wekker instelt, lang. We kijken elkaar aan. Verbondenheid in stilte. Dan speelt ze Rotterdam<\/em>.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Stukjes van een legpuzzel<\/strong><\/span><\/p>\n

Voorafgaand aan haar optreden later deze avond, praten we nog even na over \u2018Hier\u2019. Over de ruim 150 muzikale ontmoetingen die ze inmiddels heeft gehad. \u201cAltijd weer spannend, altijd verschillend.\u201d Ontmoetingen die je kunt zien als kleine stukjes van een hele grote legpuzzel. \u201cBij een legpuzzel weet je dat er een soort eindplaatje is, daar kun en moet je op vertrouwen. Die gedachte geeft me heel veel rust. Hoe die eindplaat eruitziet? Geen idee, en ik weet ook niet of ik die ooit ga zien. Ach, volgens mij komt die puzzel nooit af; we maken hem gewoon grenzeloos groot.\u201d We praten over de mogelijkheden om dit concept te vertalen naar andere settings, waarbij bijvoorbeeld Eva het gesprek doet en Koen Wijnen op de achtergrond zijn wizz drum \u2013 voor een groot deel afkomstig uit de 3D printer \u2013 beroert.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Op weg naar de popzalen<\/strong><\/span><\/p>\n

En we praten over het belang van de Popronde en haar toekomstplannen. Eerst maar de Popronde die zij vooral zien als een uitdaging, de mogelijk om iets nieuws uit te proberen. \u201cVet nieuw en spannend\u201d, zoals Eva het typeert. \u201cEn die uitdaging hebben we nodig. We willen niet op de automatische piloot, achteroverleunend ons kunstje doen.\u201d En waar Eva van Pelt over vijf jaar staat? \u201cGeen idee, echt niet. Als ik geluk heb doe ik nog steeds wat ik nu doe en zijn er nog steeds mensen die dat samen met mij willen doen.\u201d Over twee jaar dan? \u201cHet popcircuit\u201d, klinkt het stellig. \u201cAlle stukjes van de legpuzzel die ik tot nu toe heb verzameld vertalen naar een programma waarmee ik in de popzalen wil staan. Waarschijnlijk met band, maar ik beloof niks.\u201d<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Voorbij<\/strong><\/span><\/p>\n

En dan is het tijd voor haar optreden in de Pleitzaal van de Muzerije. Zwart <\/em>van haar gelijknamige album dat in 2016 verscheen, Rotterdam<\/em> maar nu in een wat meer versterkte uitvoering, Voorbij<\/em>, waarbij Koen zijn gitaar als percussie-instrument gebruikt. Bij de aankondiging van haar laatste nummer, verlaat ik stilletjes de zaal. Die veel te vroege laatste trein. \u201cDag Herman, bedankt dat je er was\u201d, hoor ik vanaf het podium. \u201cDag Eva\u201d, zeg ik zachtjes. \u201cTot ziens in het Hier, tot ziens in de popzalen met een volgend stuk van je legpuzzel.\u201d<\/span><\/p>\n

Tekst en foto\u2019s: Herman Sixma<\/strong><\/span><\/p>\n

Website Eva van Pelt<\/a><\/span><\/strong><\/span><\/p>\n